بر کلّ دنیا ، امشب این ، باران رحــــمت امده…

زینب ، همان ، اســــطورهء شام غــــریب نینوا

یکــــــتا زنِ مــــرد افکنِ دربار نخـــوت امــــده…

او بهرِ رســـــــوائیِ ان ، مــردان بی دین زمـــان

این شیرِِِ زن ، با یک دلی ، لبـــریز جـــرات امده…

از مادری ، چون فاطـمه ، جدی چو ختــــم الانبیاء

فرزند پاک مـــرتضـــی ، مــــولای رافــــت امده…

بهـــر نمایان کردنِ مظلــــــومی خـــون حســـین

در ان زمینِ کـــــربلا ، صــــحرای غــربت امــده…

او هم ، چو مادر ، چـون پدر ، مثــلِ برادر ، تک بُوِد

بر این خــــــزانه ، مثـــلِ دُرّ ، مانند ثــروت امده…

این یک پرستار عـــــزیز ، از بهرِ تیــــــمار مریـــض

ان مهربان ، ســـرچـشمهء لطف و محــبّت امده…

مثل حسین و چون حسن ، کامل بُوَد ، در کار دین

او بـــــــهرِ اطـــــفا کردنِ افات شـــــهوت امـده…

مادر به ان ، خــــیل یتیم ، بر کودکان ، یار و ندیم

مانند شمع روشنی ، در شـــــــام ظلمت امده…

بر اهل بیتم ، خاک پا ، شـــاهد بُوِد ، بر من خدا

یا زینب کبری ببین ، اعــــــظم به خدمت امده…

                                              اعظم شادکام