امشـب چه می پیچد به چــــاه ، این نالهء مولای ما…
بشکسته پشـت مرتضی ، از غصـــــهء زهــــرای ما…
یکسو غمین است این حسن ، سوی دگر ، شیر خدا
انسو حســـین و زینب ، این ، طفلان بی همتای ما…
امشــــب غم از دیوار و در ، می بارد از دست عــــدو
هــــــــمره بُوَد ، این شِــــکوِه ها ، با ناله و اوای ما…
ان کَـــــس ، که خــــــاتم ، گفته او ، مادر بُوَد بهر پدر
امــــــــشب رها گشته دگر ، از غـــــــربت دنیای ما…
دامـــــــــانِ پاکش در مثل ، جزئی ز فـــــــردوس برین
گــــــفتار زیبــایش بُوَد ، ســــــرلوحـــــهء امـلای ما…
من در عجب ، از ان عدو ، چون می تواند بشـــــــکفد
با میـــــخِ در ، پهـلوی ان ، نازک دل رعــــــــنای ما…
هنگام غسلش ، مرتضی ، گــــــرید بر ان ، نیلی بدن
کی میتوان ، همـــــره شدن ، یک ذرّه از ، اجزای ما…
او در جـــــــوانی ، عالمــــــه ، بر علم و دین مصطفی
حیف اینکه زود ، از این جهان ، رفت ان گل برنای ما…
در عــــــرش اعلی ، قدسیان ، ان سو پدر، در انتظار
بهر رحــــــــیلِ فاطمه ، صــــــــدّیقهء کــــــبرای ما…
لایق نباشد بیش از این ، اعظم ، که گوید مصــــرعی
رب ، اگـــه از ســــــوز نهان ، از گــــــریهء پیدای ما…
